Bîrîna Mêrdinê

Antîk Latîn'de yek pratîk heye: "Memento mori." Bîrî, tu ê mêrdî.

Ev ne tu carîkî xweşbînîya ajîzî bû. Ev pratîka azadîyê bû.

Wekî ku tu ê bi dawî re jiyanî, rastî êdî acîb dike. Dema ku tu demê bi dawî têgihî, tu îro derbas dike. "Piştî vê." "Dema min heye." "Dema ku ez pensîyonê bînim."

Stoalıyan her sibeh ev bîr dikin: Heke îro roja dawî ya min bû, çi dikim? Ev pirs nirxan diyar dike. Tiştên bêhêvî jê dike.

Bîrîna mêrdinê, deriyek nihilîzmê nîne. Deriyek têgihiştinê ye. Zanyarîya ku tu tiştekî sinorî heye, tu wê bi baldarî zêde bikar tînin.

Kî ji bo te jiyan dike? Çi ji bo demê xerc dike? Ev pirs tenê dema ku "her tim heye" xeyalê têk çû, bersivên rast dike.