Sînor

Sînor danîn ne têkiliyeke, belkî bir kararê mîmarî ye. Bifikirî li ser firewall: kîjan pakêtên daneyê di nav de têne, kîjan jî têne jêbirin, bir filtrek. Sînor jî bi rastî ev e. Çi tiştê te bi dest tê, çi tiştê vegerê, bir dizaynekî bilindî ye. Ev beş li ser avakirina o dizaynekê ye.

Mirov çima di sînor danîn de serkeftin nake? Çimkî bersiva pêşîn "erê" ye. Pêwîstiya qebûl kirinê, kodêkî ji ego'yê ku ji rutîna pejirandina civakî ve miras dike. Her "erê", bir belavkirina çavkaniyê ye. Her daxwaza bê filtre, ji bîrê sistemê parêz dike. Sistemek bê sînor, wek serverekî zêde yüklenî ye: her kesê daxwazê xwe pêşniyar dike lê xwe fûnksiyona xwe nake.

"Na" gotin ne red e, belkî bir kararê rêvebirina çavkaniyê ye. Her daxwaza redkirî, ji bo "erê" ya rastîn cihêkî vekirî dike. Ev ne qirêjî ye, belkî rûmetî ye. Sistemekî karî jî her prosesê wekhev çavkaniyê nayê dayîn. Prosesên girîng pêşkeftin dikin, yên bê girîng jî li rêza dikin an jî qet dikin. Mirov jî divê ev prinsipê bicîh bike.

Bingehên sînorên xwe ya xwe-respect e. Ger sistem xwe ya tevahî qîmet nedide, tu qaidên firewallê nayê zindî. Her istisna, her "ev carî bibe" bir çalakî ye. Xwe-respect, bingehê sînorên root e. Bê wî, qaidên têne nivîsandin lê ne têne bicîh kirin. Bi wî re, dema qaidên têne şikandin, sistem bi otomatikî xwe rast dike.

Sînor tenê li dijî derve ne. Divê tu jî li ser zihnê xwe sînor danî: kîjan bîranînên te energî dê, kîjan têrsiyên te pêşve bide, kîjan tomaran berê te dubare dike. Sînorên navxweyî, ji sînorên derve zêdetir dijwar in lê zêdetir taybetmendin.

Gava sînorên hatin avakirin, sistem stabil dibe. Naha her tûrbûlansa derve te ne bide. Ev stabilîte, zeminê katê din dike: disiplin. Çimkî sînor danîn parastina pasîf e, disiplin jî avakirina aktîf e.